W murach niszczonego przez wojnę napoleońską klasztoru odnaleziono manuskrypt, który zachował się w nadzwyczaj dobrym stanie. Księgę sporządzoną prawdopodobnie w 1399 r.
W XIX wieku dodano jej czerwoną oprawę i od tej pory używa się nazwy Llibre Vermell czyli Szkarłatna Księga.
Manuskrypt zawiera m.in. teologiczne traktaty, kościelne dokumenty, opisy cudów związanych z figurą Matki Bożej, a także 10 pieśni przeznaczonych do śpiewania i tańczenia dla pielgrzymów przebywających w klasztorze.
o virgo splendensOryginalnie manuskrypt zawierał 172 podwójne karty, z których 32 zaginęło. W księdze znajdują się zarówno kompozycje monodyczne jak i polifoniczne.
W Llibre Vermell czytamy, że tańczyć i śpiewać można było jedynie pobożne i stosowne pieśni - takie jak zachowane w księdze, zaś niestosowne rodzaje ekspresji były zabronione podczas drogi, pobytu i drogi powrotnej.

 

 


Pieśni pochodzą z późnego średniowiecza, napisane są w języku katalońskim i po łacinie przez nieznanych autorów. Część pieśni monodycznych może być śpiewana w kanonie. Podczas gdy teksty zostały napisane pod koniec XIV wieku, styl muzyki wskazuje, że pochodzi ona z wcześniejszego okresu.
Trzy utwory monodyczne oraz jeden polifoniczny określone są jako taniec kołowy -  tripudium rotundum lub a ball redon. Tradycja tego tańca zwanego "sardana", przetrwała w Katalonii do dziś. Jest to taniec zbiorowy, wykonuje się go w kole, w powolnym tempie, trzymając się za ręce. W Montserrat klasztorny chór mógł tańczyć wokół ołtarza, a reszta wiernych na dziedzińcu.
mariamDominującą w zbiorze formą jest virelai, w tym Admortem festinamus (taniec śmierci), Stella splendens, Cuncti simus, Maria matrem Virginem, Polorum Regina. Wśród pieśni wielogłosowych wyróżniamy trzy kanony: O Virgo splendens, Laudemu Virginem, Splendens Ceptigera.
Los set gotx i Imperayritz de la Ciudad Jojosa posiadają nietypową budowę, która wskazywać może na lokalne pochodzenie utworów.

 

 


admortemAd mortem festinamus, powstał prawdopodobnie pod wpływem zarazy, która zdziesiątkowała Europę. Tańce śmierci były szczególnie popularne w Hiszpanii i Szkocji, powszechne w kulturach pogańskich, tępione były przez kościół w średniowieczu. Związane były głównie z uroczystościami pogrzebowymi, ale również z kultem płodności i odrodzenia. Tekst  utworu uświadamia nam że wszystko co doczesne przemija i staje się bezwartościowe.  Wobec śmierci wszyscy jesteśmy równi. Nawołuje do prawego życia, do wyzbycia się wszelkiego grzechu. Od nas zależy czy będziemy świętować ze śmiercią przejście do lepszego świata, czy pogrążymy się w otchłaniach na wieki.
Szkarłatna Księga to zbiór pieśni pątniczych, jest obrazem przeżywania i wyrażania uczuć religijnych. Pieśni średniowiecznych pielgrzymów, choć charakterem odbiegają od współczesnych nadal pozostają aktualne w swojej treści i przesłaniu.

Polish Czech English French German Hungarian Italian Portuguese Romanian Russian Slovak Spanish Swedish Ukrainian